7. Rachunek różniczkowy II#
7.1. Wzór Taylora#
Twierdzenie 7.1 (Taylora)
Niech \(n\in\nn_0\), oraz załóżmy, że \(f:X\to\rr\):
ma ciągłe pochodne do rzędu \(n\), w przedziale domkniętym o końcach \(x_0\) i \(x\) zawartym w \(X\)
ma pochodną rzędu \(n+1\) wewnątrz tego przedziału.
Wówczas istnieje punkt \(c\) leżący między \(x_0\) i \(x\), dla którego
Uwaga 7.1
Twierdzenie jest prawdziwe zarówno dla \(x > x_0\) jak i \(x < x_0\).
Po prawej strony formuły (7.1) mamy wielomian stopnia co najwyżej \(n+1\).
To jednak nie oznacza, że każda funkcja \((n+1)\)-krotnie różniczkowalna jest wielomianem!
Twierdzenie mówi jedynie, że istnieje wielomian zależny od:
\(k\)-tych pochodnych funkcji \(f\) w punkcie \(x_0\), dla \(k\in \Set{0,1,\ldots, n}\)
\((n+1)\)-szej pochodnej funkcji \(f\) w punkcie \(c\) między \(x_0\) i \(x\), którego wartość w punkcie \(x\) pokrywa się z wartością funkcji \(f(x).\)
Formuła (7.1) w rozpisanej postaci wygląda następująco:
\[\begin{split} \displaystyle f(x) = {f}(x_0) & + {f'(x_0)}(x-x_0) + \frac {f''(x_0)}{2!}(x-x_0)^2 + \ldots + \frac {f^{(n)}(x_0)}{n!}(x-x_0)^{n} \\ & + \frac {f^{(n+1)}(c)}{(n+1)!}(x-x_0)^{n+1} . \end{split}\]Dla \(n = 0\) dostajemy
\[ \displaystyle f(x) = {f}(x_0) + {f'(c)}(x-x_0) , \]czyli twierdzenie Lagrange’a o przyrostach.
Definicja 7.1
Formułę (7.1) nazywamy wzorem Taylora rzędu \(n\).
Wielomian
nazywamy wielomianem Taylora lub rozwinięciem Taylora rzędu \(n\).
Wielomian
nazywamy resztą wzoru/rozwinięcia Taylora w postaci Lagrange’a rzędu \(n\).
Uwaga 7.2
Reszta wzoru Taylora jest różnicą między wartościami: funkcji \(f(x)\) i wielomianu Taylora w punkcie \(x\).
Jej wartość bezwględna
mówi jak blisko są te dwie liczby.
Definicja 7.2
Dla \(x_0 = 0\), wzór (7.1),
nosi nazwę wzoru Maclaurina .
Przykład 7.1
Weźmy funkcję \(f(x) = e^x\).
Jest ona różniczkowalna dowolną liczbę razy, więc możemy zastosować do niej tw. Taylora.
Ponieważ \(f'(x) = e^x ,\) to możemy indukcyjnie pokazać, że
Ponieważ \(e^0 = 1\) jest liczbą naturalną, to przyjmijmy \(x_0 = 0\), czyli zapiszmy wzór Maclaurina.
Obliczając, \(f^{(k)}(0) = e^0 = 1\) (dla \(k\in \nn_0\)), otrzymamy
Reszta przyjmuje wartość
gdzie \(c\) leży między \(0\) i \(x\).
Zbadajmy \(|R_n(x)|\) dla \(x\in [-1,1]\):
Na przykład:
To oznacza, że wartość liczby \(e^x\) jest przybliżona przez wartość wielomianu Taylora w punkcie \(x\) z dokładnością do \(1., 2., 3., 4.\) miejsc po przecinku odpowiednio dla \(n = 4, 5, 6, 7\).
Dla większych \(n\), przybliżenie będzie jeszcze dokładniejsze.
W szczególności wynik
zgadza się z dokładnością \(4.\) miejsc po przecinku.
To jest idea pozwalająca obliczanie wartości funkcji \(e^x\) na kalkulatorze.
Przykład 7.2
Rozważmy funkcję \(f(x) = \ln x\), dla której
Indukcyjnie możemy pokazać, że
Rozwiniemy funkcję \(f\) w punkcie \(x_0 = 1\), więc potrzebujemy znać pochodne:
Wzór Taylora rzędu \(n\) w \(x_0 = 1\) ma postać:
przy czym reszta jest dana wzorem
gdzie \(c\) leży między \(1\) i \(x\).
Przykład 7.3
Dla funkcji \(f(x) = \sin x\) mamy
Indukcyjnie możemy pokazać, że
Rozwiniemy funkcję \(f\) w punkcie \(x_0 = 0\), więc potrzebujemy znać pochodne:
To oznacza, że we wzorze Maclaurina będą się pojawiały jedynie nieparzyste potęgi \(x\).
Wzór rzędu \(2n\) ma postać:
Reszta jest dana wzorem
gdzie \(c\) leży między \(0\) i \(x\).
Ćwiczenie 7.1
Obliczmy z dokładnością \(10^{-6}\) przybliżoną wartość \(\sin \tfrac 1 {3}.\)
Rozwiązanie
Skorzystamy ze wzoru Maclaurina dla funcji \(\sin x\) :
gdzie \(c\) leży między \(0\) i \(x\).
Musimy dobrać \(n\in \nn_0\) w taki sposób, aby \(\Absolute{ R_{2n}\Paren{\tfrac 1 {3}} } < 10^{-6}.\)
Oszacujmy:
Krótkie obliczenia dla początkowych liczb naturalnych pokazują, że
dla \(n=2\),\(\quad 3\cdot 9^{2}\cdot 5! = 29160 < 10^7\)
dla \(n=3\),\(\quad 3\cdot 9^{3}\cdot 7! = 11022480 > 10^7\).
Zatem biorąc wielomian stopnia \(2\cdot 3 = 6\) otrzymamy przybliżenie z dokładnością \(10^{-7}\):
7.2. Ekstrema funkcji różniczkowalnych#
Definicja 7.3
Funkcja \(f: X\to \rr\) ma w punkcie \(x_0\in X\):
minimum lokalne jeśli \(\Exists{\delta > 0} \Forall{x\in X\cap S(x_0, \delta)} f(x) \geq f(x_0)\)
maksimum lokalne jeśli \(\Exists{\delta > 0} \Forall{x\in X\cap S(x_0, \delta)} f(x) \leq f(x_0)\).
Jeśli w powyższej definicji zamienimy nierówność \(\geq\) (\(\leq\)) na \(>\) (\(<\)), to powiemy, że minimum (maksimum) lokalne jest właściwe
Maksima i minima lokalne nazywamy ekstremami lokalnymi .
Przykład 7.4
Funkcja \(f(x) = \sin |x|\), dla \(x\in (-\pi, \pi)\), ma minimum lokalne właściwe w punkcie \(0\) i maksima lokalne właściwe w punktach \(-\frac \pi 2\) i \(\frac \pi 2.\)
W definicji można wziąć \(\delta = \frac \pi 4.\)
Przykład 7.5
Funkcja \(f(x) = x^3\) nie ma ekstremum lokalnego w punkcie \(0\).
Istotnie,
\(\forall \delta > 0\ \exists x\in S(0,\delta) \ f(x) < f(0) = 0\), np.: \(x = -\frac \delta 2\), więc nie ma minimum
\(\forall \delta > 0\ \exists x\in S(0,\delta) \ f(x) > f(0) = 0\), np.: \(x = \frac \delta 2\), więc nie ma maksimum.
Twierdzenie 7.2 (Fermata, warunek konieczny I-go rzędu)
Jeśli funkcja \(f: X \to \rr\) ma ekstremum w punkcie \(x_0\in X\), i istnieje \(f'(x_0)\), to \(f'(x_0) = 0.\)
Uwaga 7.3
Twierdzenie daje warunek konieczny istnienia ekstremum funkcji w punktach, w których jest ona różniczkowalna!
Funkcja \(f(x) = x^3\) nie ma ekstremum w \(0\), choć \(f'(0) = 3\cdot 0^2 = 0.\)
Funkcja \(f(x) = \sin |x|\) ma minimum w \(0\), ale \(f'(0) \neq 0\) (bo nie istnieje).
Definicja 7.4
Punktem krytycznym funkcji \(f: X \to \rr\) nazywamy punkt \(x_0\in X\), jeśli \(f'(x_0) = 0\).
Uwaga 7.4
Ponieważ funkcja ciągła \(f\) w przedziale domkniętym \([a,b]\) przyjmuje wartości ekstremalne, co wiemy z tw. Weierstrassa, to procedura znajdowania tych wartości może być następująca:
Znajdujemy zbiór punktów \(D_{f'}\subseteq (a,b)\), w których funkcja \(f\) jest różniczkowalna.
Znajdujemy zbiór punktów krytycznych \(K\subseteq D_{f'}\) funkcji \(f\).
Nie musimy badać, czy są w nich ekstrema i jakiego typu.
Obliczamy wartości \(f\) w punktach zbioru \(([a,b]\setminus D_{f'}) \cup K\) (\(a\) i \(b\) do niego należą!).
Z powyższych rozważań wynika, że są to jedyne punkty, w których \(f\) może przyjmować wartości ekstremalne.
Spośród obliczonych wartości wybieramy najmniejszą i największą.
Ćwiczenie 7.2
Znajdźmy w. ekstremalne funkcji \(f(x) = 2x^3 - 3x^2 -12x + 1\) dla \(x\in\left[0,3\right]\).
Rozwiązanie
\(f\) jest wielomianem, różniczkowalnym na każdym przedziale, więc \(D_{f'} = (0,3).\)
Zauważmy, że
\[ f'(x) = 6x^2 -6x -12 = 0 \qlq 6(x+1)(x-2) = 0 \qlq x \in \Set{-1,2}. \]Ponieważ \(-1 \notin (0,3),\) to \(K = \Set{2}\).
\(([0,3]\setminus D_{f'}) \cup K = \Set{0,2,3}\).
Wartości funkcji to:
\[ f(0) = 1, \quad f(2) = -19, \quad f(3) = -8. \]\(f\) ma minimum w punkcie \(x=2\) równe \(-19\) i maksimum w punkcie \(x=0\) równe \(1\).
Ćwiczenie 7.3
Znajdźmy wartości ekstremalne funkcji \(f(x) = x^2 - 3|x|\) na zbiorze \(\left[-1, 2\right]\).
Rozwiązanie
\(f\) jest różniczkowalna poza \(x=0\), więc \(D_{f'} = (-1,0)\cup (0,2).\)
Zauważmy, że
\[\begin{split} f'(x) = \begin{cases} \Paren{x^2 - 3x}' = 2x -3 & \text{dla } x > 0 \\ \Paren{x^2 + 3x}' = 2x +3 & \text{dla } x < 0 \end{cases}. \end{split}\]Stąd
\[ \begin{aligned} 2x - 3 & = 0 \qlq x = \frac 3 2 > 0, & 2x + 3 & = 0 \qlq x = -\frac 3 2 < 0, \end{aligned} \]ale \(-\frac 3 2 \notin D_{f'}.\)
Zatem \(K = \Set{\frac 3 2}\).
\(([-1,2]\setminus D_{f'}) \cup K = \Set{-1,0,2,\frac 3 2}\).
Wartości funkcji to:
\[ f(-1) = -2, \quad f(0) = 0, \quad f\Paren{\tfrac 3 2} = \tfrac 9 4 - \tfrac 9 2 = -2\tfrac 1 4, \quad f(2) = -2. \]\(f\) ma minimum w punkcie \(x=\frac 3 2\) równe \(-2 \frac 1 4\) i maksimum w punkcie \(x=0\) równe \(0\).
Twierdzenie 7.3 (warunek dostateczny I-go rzędu)
Niech funkcja \(f: X \to \rr\) będzie ciągła w punkcie \(x_0\in X\), i różniczkowalna na pewnym sąsiedztwie \(S(x_0,\delta)\).
Wówczas:
jeśli
\[ \forall x\in (x_0 - \delta, x_0) \quad f'(x) > 0 \qquad \wedge \qquad \forall x\in (x_0, x_0 + \delta) \quad f'(x) < 0 , \]to \(f\) ma w punkcie \(x_0\) maksimum lokalne właściwe
jeśli
\[ \forall x\in (x_0 - \delta, x_0) \quad f'(x) < 0 \qquad \wedge \qquad \forall x\in (x_0, x_0 + \delta) \quad f'(x) > 0 , \]to \(f\) ma w punkcie \(x_0\) minimum lokalne właściwe
jeśli zaś
\[ \forall x\in S(x_0, \delta) \quad f'(x) < 0 \qquad \text{albo} \qquad \forall x\in S(x_0, \delta) \quad f'(x) > 0 , \]to \(f\) nie ma w punkcie \(x_0\) ekstremum lokalnego.
Przykład 7.6
Funkcja \(f(x) = \sin x^3\) nie ma ekstremum w punkcie \(0\) mimo, że jest on punktem krytycznym.
Istotnie,
Zatem \(f'(0) = 0\), oraz \(f'(x) > 0\) dla \(x \in \left(- \sqrt[3]{\frac {\pi} 2}, \sqrt[3]{\frac {\pi} 2}\right)\setminus\Set{0}\).
Wystarczy w tw. przyjąć \(\delta = \sqrt[3]{\frac {\pi} 2}\).
Przykład 7.7
Funkcja
dla \(x\in (-\pi, \pi),\) ma minimum lokalne właściwe w punkcie \(0\).
Istotnie, jest różniczkowalna dla \(x\neq 0\), przy czym
Zatem
dla \(x \in (-\pi,0)\): \(\quad\) \(f'(x) < 0\), jeśli \(\cos x > \frac 1 2\) \(\quad\) czyli dla \(x\in \left(-\frac \pi 3, 0\right)\)
dla \(x \in (0,\pi)\): \(\quad\) \(f'(x) > 0\), jeśli \(\cos x > -\frac 1 2\) \(\quad\) czyli dla \(x\in\left(0,\frac {2\pi} 3\right).\)
Wystarczy w twierdzeniu przyjąć \(\delta = \frac \pi 3\).
Twierdzenie 7.4 (warunek wyższego rzędu)
Niech funkcja \(f: X \to \rr\) będzie \(n\)-krotnie różniczkowalna na pewnym otoczeniu \(Q(x_0,\delta)\) punktu \(x_0\), oraz \(f^{(n)}\) będzie ciągła w \(x_0\).
Załóżmy, że:
\(f^{(k)}(x_0) = 0 \quad\) dla \(k=1,\ldots,n-1\)
\(f^{(n)}(x_0) \neq 0\).
Wówczas:
jeśli \(n\) jest nieparzyste, to \(f\) nie ma ekstremum w punkcie \(x_0\)
jeśli \(n\) jest parzyste, to \(f\) ma
minimum lokalne, gdy \(f^{(n)}(x_0) > 0\)
maksimum lokalne, gdy \(f^{(n)}(x_0) < 0\).
Ćwiczenie 7.4
Znajdźmy ekstrema lokalne funkcji \(f(x) = x^2(x-1)^2\).
Rozwiązanie
Funkcja \(f\) jest różniczkowalna dowolną liczbę razy na \(\rr\).
W każdym punkcie możemy skorzystać z warunku wyższego rzędu.
Liczymy pochodną funkcji \(f\):
Zatem w punktach \(x\in \rr \setminus \Set{0, \tfrac 1 2 ,1}\) funkcja \(f\) nie ma ekstremum, gdyż \(f^{(1)}(x)\neq 0 .\)
W pozostałych 3. punktach \(f'(x)=0\), więc badamy wyższe pochodne:
\(f''(0) = 2 >0 \), więc w \(0\) funkcja ma minimum lokalne równe 0
\(f''\Paren{\tfrac 1 2} = 3-6+2 = -1 < 0 \), więc w \(\tfrac 1 2\) funkcja ma maksimum lokalne równe \(\frac 1 {16}\)
\(f''\Paren{1} = 12-12+2 = 2 > 0 \), więc w \(1\) funkcja ma minimum lokalne równe 0.
Ćwiczenie 7.5
Czy funkcja \(f(x) = \Ch x + \cos x\) ma ekstremum lokalne w \(x_0 = 0\)?
Rozwiązanie
Funkcja \(f\) jest różniczkowalna dowolną liczbę razy na \(\rr\).
W punkcie \(0\) możemy skorzystać z warunku wyższego rzędu.
\(f'(x) = \Sh x - \sin x\), więc \(f'(0) = 0\).
Nie możemy wykluczyć ekstremum lokalnego.
\(f''(x) = \Ch x - \cos x\), więc \(f''(0) = 1-1 = 0\).
Dalej nie możemy wyciągnąć wniosków.
\(f'''(x) = \Sh x + \sin x\), więc \(f'''(0) = 0\).
Jak wyżej.
\(f^{(4)}(x) = \Ch x + \cos x\), więc \(f^{(4)}(0) = 2 > 0\).
Zatem warunek wyższego rzędu (dla \(n = 4\)) mówi, że \(f\) ma minimum lokalne w \(x_0 = 0.\)
7.3. Wypukłość, wklęsłość, punkty przegięcia wykresu funkcji#
Narration
Niech \(f:X \to \rr\) będzie różniczkowalna na pewnym otoczeniu \(Q(x_0,\delta)\) punktu \(x_0\in X\).
Definicja 7.5
Funkcję \(f\) lub krzywą \(y = f(x)\) nazywamy:
(ściśle) wypukłą w punkcie \(x_0\in X\), jeśli $\( \Exists {\delta > 0} \Forall {x\in S(x_0, \delta)} f(x) > f(x_0) + f'(x_0)(x - x_0) \)$
(ściśle) wklęsłą w punkcie \(x_0\in X\), jeśli $\( \Exists {\delta > 0} \Forall {x\in S(x_0, \delta)} f(x) < f(x_0) + f'(x_0)(x - x_0)\ \)$
Uwaga 7.5
Geometrycznie definicja oznacza, że \(f\) jest w punkcie \(x_0\):
wypukła, jeśli w pewnym sąsiedztwie \(S(x_0, \delta)\) wykres \(f\) jest powyżej prostej stycznej do wykresu \(f\) w punkcie \(x_0\)
wklęsła, jeśli w pewnym sąsiedztwie \(S(x_0, \delta)\) wykres \(f\) jest poniżej prostej stycznej do wykresu \(f\) w punkcie \(x_0\).
Definicja 7.6
Funkcję \(f\) lub krzywą \(y = f(x)\) nazywamy wypukłą (wklęsłą) na zbiorze \(A \subseteq X\), jeśli jest wypukła (wklęsła) w każdym punkcie zbioru \(A\).
Przykład 7.8
Funkcja liniowa \(y = ax + b\) nie jest ani wklęsła, ani wypukła.
Twierdzenie 7.5
Niech funkcja \(f: (a,b) \to \rr\) będzie \(2\)-krotnie różniczkowalna.
Wówczas,
jeśli \(\forall x \in (a,b)\ f''(x) > 0\), \(\quad\) to funkcja \(f\) (krzywa \(y = f(x)\)) jest wypukła na \((a,b)\)
jeśli \(\forall x \in (a,b)\ f''(x) < 0\), \(\quad\) to funkcja \(f\) (krzywa \(y = f(x)\)) jest wklęsła na \((a,b)\).
Przykład 7.9
Dla \(f(x) = a^x\), \(a\in\rr_+ \setminus \Set{1}\), mamy
\[ \begin{aligned} f'(x) & = a^x \ln a, & f''(x) & = a^x (\ln a)^2 > 0. \end{aligned} \]Zatem \(f\) jest wypukła (na swojej dziedzinie).
Dla \(f(x) = \log_a x\), \(a\in\rr_+ \setminus \Set{1}\), mamy
\[ \begin{aligned} f'(x) & = \frac 1 {x \ln a}, & f''(x) & = - \frac 1 {x^2 \ln a} > 0 \qlq a < 1. \end{aligned} \]Zatem \(f\) jest wypukła (na swojej dziedzinie) dla \(a\in(0,1)\) wklęsła dla \(a>1\).
Definicja 7.7
Punktem przegięcia funkcji \(f:X\to\rr\) lub krzywej \(y = f(x)\) nazywamy punkt \((x_0,f(x_0))\), jeśli:
\(f\) jest ciągła w punkcie \(x_0\)
\(\exists \delta>0\) taka, że \(f\) jest wypukła dla \(x\in(x_0 - \delta,x_0)\) i \(f\) jest wklęsła dla \(x\in(x_0,x_0 + \delta)\), lub na odwrót.
Przykład 7.10
Dla \(n\in\nn\), funkcja \(f(x) = x^{2n+1}+\dfrac x {2n+1}\) ma punkt przegięcia dla odciętej \(x_0 = 0\).
Istotnie,
więc:
\(f''(x) > 0\) i \(f\) jest wypukła dla \(x > 0\)
\(f''(x) < 0\) i \(f\) jest wklęsła dla \(x < 0\).
Przykład 7.11
Funkcja \(f(x) = |\ln x|\) ma punkt przegięcia dla odciętej \(x_0 = 1\).
Istotnie,
więc:
\(f''(x) > 0\) i jest wypukła dla \(x < 1\)
\(f''(x) < 0\) i jest wklęsła dla \(x > 1\).
Twierdzenie 7.6 (warunek konieczny dla punktu przegięcia)
Niech funkcja \(f:X \to \rr\) będzie 2-krotnie różniczkowalna w pewnym otoczeniu \(Q(x_0,\delta)\) punktu \(x_0\) i \(f''\) będzie ciągła w \(x_0\).
Wówczas, jeśli \((x_0, f(x_0))\) jest punktem przegięcia \(f\), to \(f''(x_0)=0\).
Uwaga 7.6
Twierdzenie nie jest prawdziwe w przeciwną stronę, tzn. \(f''(x_0) = 0\), nie implikuje, że \(f\) ma punkt przegięcia dla odciętej \(x_0\).
Na przykład dla \(f(x) = x^4\), mamy \(f''(x) = 12x^2\).
Zatem \(f''(0) = 0\) i \(f''(x) > 0\) dla \(x\neq 0\), więc \(f\) jest wypukła w otoczeniu \(0\).
Punkt \((0,0)\) nie jest punktem przegięcia.
7.4. Badanie przebiegu zmienności funkcji#
Wskazówka
Schemat badanie przebiegu zmienności funkcji \(f\) jest następujący:
Szukamy dziedziny \(D_f\).
Określamy cechy szczególne (parzystość, okresowość).
Liczymy granice na końcach dziedziny.
Znajdujemy asymptoty.
Znajdujemy przedziały monotoniczności i ekstrema lokalne.
Znajdujemy przedziały, na których funkcja jest wypukła / wklęsła i punkty przegięcia.
Zapisujemy wynik w tabeli.
Rysujemy wykres poglądowy z uwzględnieniem charakterystycznych wartości funkcji.
Ćwiczenie 7.6
Zbadajmy przebieg zmienności funkcji \(\displaystyle f(x) = \frac {\ln\left(e^2\cdot x^2\right)} {|x|}\).
Rozwiązanie
Szukamy dziedziny \(D_f\).
Z określenia funkcji widać, że musi być spełniony warunek:
\[ \Paren{|x| \neq 0 \Quad{\wedge} e^2\cdot x^2 > 0} \qlq x \neq 0. \]Zatem \(D_f = \rr \setminus \Set{0}.\)
Określamy cechy szczególne.
Ponieważ \(\forall x \in D_f \; -x\in D_f\) oraz
\[ f(-x) = \frac {\ln\left(e^2\cdot (-x)^2\right)} {|-x|} = \frac {\ln\left(e^2\cdot x^2\right)} {|x|} = f(x), \]to funkcja jest parzysta.
\(f\) nie jest okresowa.
Ponieważ \(f\) jest parzysta, to możemy (ale nie musimy) zbadać jej przebieg dla \(x>0\) i na tej podstawie wywnioskować przebieg dla \(x<0.\)
Przyjmijmy \(f_1 = f|_{\rr_+}\), czyli:
\[ f_1 : \rr_+ \to \rr, \quad f_1(x) = \frac {\ln\left(e^2\cdot x^2\right)} {x} = \frac {2 + 2 \ln x} {x}. \]Liczymy granice na końcach dziedziny.
\[\begin{split} \LimIn{0^+} f(x) = \LimIn{0^+} f_1(x) & = \LimIn{0^+} \frac {2 + 2 \ln x} {x} = \Brack{\frac {-\infty}{ 0^+}} = - \infty \\ \LimIn{+\infty} f(x) = \LimIn{+\infty} f_1(x) & = \LimIn{+\infty} \frac {2 + 2 \ln x} {x} = \IndefiniteSymbol \DeLHospital \LimIn{+\infty} \frac {2 x^{-1}} {1} = 0. \end{split}\]To implikuje, że
\[ \begin{aligned} \LimIn{-\infty} f(x) & = 0, & \LimIn{0^-} f(x) & = -\infty. \end{aligned} \]Znajdujemy asymptoty.
Z poprzedniego punktu wynika, że \(x=0\) jest obustoronną asymptotą pionową.
Ponieważ
\[\begin{split} m_+ & = \LimIn{+\infty} \frac{f(x)} x = \LimIn{+\infty} \frac {2 + 2 \ln x} {x^2} = \IndefiniteSymbol \DeLHospital \LimIn{+\infty} \frac {2 x^{-1}} {2x} =\LimIn{+\infty} \frac {1} {x^2} = 0, \\ k_+ & = \LimIn{+\infty} \Brack{f(x) - 0\cdot x} = 0, \end{split}\]to \(y = m_+ \cdot x + k_+ = 0\) jest asymptotą prawostronną.
Z parzystości \(f\) wnosimy, że również lewostronną, czyli obustronną.
Znajdujemy przedziały monotoniczności i ekstrema lokalne.
Funkcja \(f\) jest różniczkowalna na \(D_f\), więc skorzystamy z jej pochodnej:
\[ f_1'(x) = \frac{\tfrac 2 x \cdot x - 2 - 2 \ln x} {x^2} = - \frac {2 \ln x} {x^2}. \]Rozwiązujemy nierówność:
\[ f_1'(x) > 0 \qlq -2 x^2 \ln x > 0 \qlq \ln x < 0 \qlq 0 < x < 1. \]Stąd wniosek, że
\(f_1, f \nearrow\) dla \(x\in (0,1) \)
\(f_1, f \searrow\) dla \(x\in (1, + \infty) \)
\(f \searrow\) dla \(x\in (-1,0) \)
\(f \nearrow\) dla \(x\in (-\infty, -1) \)
\(f_1, f\) ma maksimum lokalne w \(x = 1\) równe \(f(1) = 2 \)
\(f\) ma maksimum lokalne w \(x = -1\) równe \(f(-1) = 2.\)
Znajdujemy przedziały, na których funkcja jest wypukła / wklęsła i punkty przegięcia.
Liczymy 2. pochodną:
\[ f_1''(x) = - \frac{\tfrac 2 x \cdot x^2 - 2x\cdot 2\ln x} {x^4} = \frac {- 2 (1 - 2\ln x)} {x^3}. \]Rozwiązujemy nierówność:
\[\begin{split} f_1''(x) > 0 \qlq & x > 0 \Quad{\wedge} {- 2 (1 - 2\ln x)} {x^3} > 0 \\ & x > 0 \Quad{\wedge} (1 - 2\ln x) x < 0 \\ & x > 0 \Quad{\wedge} 1- 2\ln x < 0 \\ & x > 0 \Quad{\wedge} \ln x > \tfrac 1 2 \\ & x \in \Paren{\sqrt e, +\infty}. \end{split}\]Stąd wniosek, że
\(f_1, f\) jest wklęsła dla \(x\in \Paren{0, \sqrt e} \)
\(f_1, f\) jest wypukła dla \(x\in \Paren{\sqrt e, + \infty} \)
\(f\) jest wklęsła dla \(x\in \Paren{ -\sqrt e, 0} \)
\(f\) jest wypukła dla \(x\in \Paren{-\infty, -\sqrt e} .\)
\(f\) ma punkty przegięcia \(\Paren{ -\sqrt e, f\Paren{-\sqrt{e}}} = \Paren{-\sqrt e, \tfrac 3 {\sqrt e}}\), \(\quad \Paren{ \sqrt e, f\Paren{\sqrt{e}}} = \Paren{\sqrt e, \tfrac 3 {\sqrt e}}\).
Zapisujemy wynik w tabeli.
\(x\)
\(0\)
\(1\)
\(\sqrt{e}\)
\(+\infty\)
\(f'\)
brak
+
0
−
−
−
\(f''\)
brak
−
−
−
0
+
\(f\)
\(-\infty\)
↗
max = 2
↘
\(\tfrac{3}{\sqrt{e}}\)
↗
0
GEOGEBRA Sporządzamy wykres poglądowy z uwzględnieniem charakterystycznych wartości funkcji.